شما اینجا هستید

این مطلب 77 بار خوانده شده

سرپیچی فرزندم از دستورات دینی

سرپیچی فرزندم از دستورات دینی فرزندی دارم که در سن بلوغ است و گاهی مطابق میل خانواده رفتار نمی کند و سرپیچی می کند. چگونه او را طبق تعالیم اسلامی تربیتش کنیم؟ سرکشی نوجوان والدین باید ضمن اینکه خود در عمل نکات تربیتی را رعایت میکنند و الگوی عملی می شوند و ضمن اینکه دعای همیشگی برای عاقبت به خیری و هدایت فرزندان داشته باشند، آنان را با معارف اخلاقی و اعتقادی دین بیشتر آشنا کنند. می توانید خود با مطالعه اخلاقیات و مباحث معاد و بیان آن برای فرزند و یا قرار دادن کتاب مناسب در اختیار ایشان و کمک به ایشان در فهم مطالب آن موثر باشید در این راستا کتب: معاد/ شهید دستغیب - سرای دیگر، گناهان کبیره، داستانهای شگفت/ شهید دستغیب - منازل الاخرة ( داستانهایی از سفر آخرت) /محدث قمی (حاج شیخ عباس قمی)- بازگشت به خدا/ على اكبر ناصرى، بسیار مفید است. والدین نباید نوجوانان و جوانان را با اعمال خود به عصیانگری وادار نمایند؛ زیرا روحیه عصیانگری و تمرُّد در آنها به شدت وجود دارد. گاهی والدین از رفتار پرخاشگرانه فرزندان خود شکوه و شکایت می کنند، در حالی که نمی دانند که خود آنان محرک پرخاشگری جوانان خود می باشند؛ زیرا جوان بر اساس دارا بودن روحیه جوانی، در مقابل هر محرکی که برایش غیر منطقی جلوه کند، واکنش نشان می هد. یکی از نابسامانی های دوران نوجوانی، داشتن حالت لجاجت می باشد. این ویژگی ناهنجار، در بعضی از نوجوانان قابل مشاهده می باشد. انگیزه لجاجت هم، مانند انگیزه پرخاشگری، در رفتار خود والدین نهفته است. وقتی نصیحت گویی والدین، رنگ ملامت به خود می گیرد سبب می شود که نوجوان در مقابل این عمل واکنش نشان دهد. باید توجه داشت که نصیحت گویی بیش از حد، آن هم در حضور دیگران می تواند شخصیت آنان را سرکوب و خدشه دار نماید. گاهی والدین از رفتار پرخاشگرانه فرزندان خود شکوه و شکایت می کنند، در حالی که نمی دانند که خود آنان محرک پرخاشگری جوانان خود می باشند؛ زیرا جوان بر اساس دارا بودن روحیه جوانی، در مقابل هر محرکی که برایش غیر منطقی جلوه کند، واکنش نشان می هد. خانه و خانواده خوب و سالم از دیدگاه کودکان و نوجوان : 1. کودک در خانواده مورد پذیرش و توجه باشد و خود نیز به خوبی از آن آگاه باشد. 2. نسبت به پدر و مادر و دیگر اعضای خانواده احساس تعلق و پیوستگی کند و خود را بخش مهمی از شبکه خانوادگی به حساب آورد. 3. از آزادی متناسب با سن و نیازهای خود در چهار چوب ضوابط اخلاقی و تربیتی متعادل برخوردار باشد. 4. به او مسئولیت های متناسب با سن و تواناییش داده شود. 5. به کودکان برای همکاری فرصت دهید؛ و در صورت انجام دستور از آن ها تشکر کنید. 6 . افکارش را بتواند با والدین خود در میان بگذارد و درخواست های خود را واضح و روشن بیان کند و از تجربه و تبادل نظر والدین بهره مند گردد. 7. حداقل در پاره ای از تصمیمات، دخالت داشته باشد. 8. پدر و مادر، خود، الگوی عملی همه آن چیزهایی باشند که به فرزندانشان می گویند و از آنان انتظار دارند. 9. اشتباهات و خطاهای آنان را بدون تنبیه و تمسخر اصلاح کنند. 10. پدر و مادر با رابطه گرم و صمیمانه فضای خانه را مطبوع سازند، به گونه ای که در آن، همه افراد همدیگر را دوست بدارند و به یکدیگر کمک کنند. 11. پدر و مادر با تشویق و مهربانی، زمینه های اعتقادی و مذهبی را در آنان پرورش دهند. 12. پدر و مادر انتظارات و توقعات خود را از فرزندانشان، متناسب با سن و تجربه کودک از او بخواهند. 13. از آنجا که پاره ای از یادگیری ها به دلیل بی تجربگی و نا آگاهی کودک همیشه قرین با موفقیت نخواهد بود پدر و مادر سعی کنند بیشتر به موفقیت ها و پیشرفت های او تکیه کنند تا بر شکست ها و خطاهای او.

دیدگاه ها

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.